Holy Motors (2012): pratende en biddende limousines

/



Een man ontwaakt, stapt uit zijn bed, opent met zijn sleutelvormige vinger een deur en loopt vervolgens door naar het balkon van een bioscoopzaal waarin hij een heleboel mensen naar een film ziet kijken en waar een grote hond door het gangpad loopt. Op deze manier opent de surrealistische film Holy Motors van de Franse filmmaker Léon Carax.

In de volgende scène zien we een op het eerste gezicht keurig ogende, ietwat mank lopende, zakenman afscheid nemen van zijn kinderen en vrouw om met zijn limousine naar zijn werk gebracht te worden. Tot hier lijkt het een normaal verhaal, maar vervolgens krijgen we, de kijkers, een film voorgeschoteld waarin we deze zekere Monsieur Oscar (Denis Lavant) van de ene naar de andere plek gereden zien worden in zijn limousine, steeds van outfit, uiterlijk en zelfs persoonlijkheid veranderend.

Monsieur Oscar, briljant vertolkt door acteur Denis Lavant, transformeert gedurende de film in een bedelende oude vrouw, een motion capture man, een gekke model-ontvoerende zwerver in de riolen van Parijs, een vader die zijn dochtertje ophaalt van een feestje, een bejaarde stervende man, een oude geliefde van een musicalster gespeeld door Kylie Minogue en als laatste als klap op de spreekwoordelijke vuurpijl in een man die samenwoont met een aap.

Dit is grofweg het verhaal op diegetisch niveau. Dit is wat we als kijker te zien krijgen. Op het eerste gezicht dus een aantal losse verhalen en scènes, filmisch samengevoegd door middel van de rondrijdende Monsieur Oscar in zijn limousine, de plek waar ook al zijn transformaties plaatsvinden. Een echt duidelijk verhaal ontbreekt dus, maar Holy Motors laat zien dat dit niet per se altijd nodig is. De film biedt genoeg spannende beelden en ideeën om ook zonder verhaal te boeien.

Want wie is deze mysterieuze Monsieur Oscar? Is hij een filmacteur die van scène naar scène gereden wordt? Zijn de gebeurtenissen dus een film in een film? En wat is de filmische ‘werkelijkheid’? Zien we ook de échte Monsieur Oscar, bijvoorbeeld in de scène waarin de man zijn dochtertje komt ophalen, of is ook dit maar een rol?  Het gebrek aan verhaal wordt , wat ons betreft, volledig gecompenseerd door een aantal uiteenlopende (filosofische) ideeën. Zijn we in de echte wereld bijvoorbeeld eigenlijk ook niet allemaal acteurs die verschillende rollen spelen, zonder dat we ons daar altijd even bewust van zijn? En dan heb ik nog niet eens de fantastische soundtrack geprezen die de verlaten straten van Parijs op een intrigerende manier begeleidt.

Holy Motors van Léon Carax prikkelt, schuurt en roept vragen op, zoals goede cinema hoort te doen. Een film dus voor de liefhebber, of gewoon voor mensen die van pratende en biddende limousines met een ziel houden.

Netflix aanbod, tips

De geniale film Drive (Winding Refn, 2011) is, qua grimmige donkere sfeer én omdat in beide films het voertuig bijna een personage is, wel een beetje vergelijkbaar met Holy Motors. Dus ga die film, als je dat nog niet gedaan hebt (en als je het wel al gedaan hebt, kijk je hem gewoon weer!), zeker kijken. Voor het volledige Netflix aanbod houd je uiteraard deze pagina in de gaten.

Holy Motors recensie
Still uit Holy Motors (2012)

Trailer

  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Pinterest