Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :

What We Do in the Shadows (2014): mockuzombtary

/

Van Jermaine Clement, één van de makers van Flight of the Conchords, en vriend Taika Waititi kwam vorige week What We Do in the Shadows uit. Het is een hilarische vampieren mockumentary geworden over drie vampierhuisgenoten en hoe het voor hen is om te leven als een vampier in de hedendaagse normale wereld.

De film heeft de vorm van een fictieve documentaire. We volgen een filmploeg op bezoek in het huis van de vampieren Deacon (rebel, 183 jaar oud, gespeeld door Jonathan Brugh), Vladislav (vampier uit de Middeleeuwen met ouderwetse denkbeelden als “laten we slaven nemen”, 862 jaar oud, gespeeld door Jemaine Clement), Viago (dandy, 379 jaar oud, gespeeld door Taika Waititi) en Petyr (een bejaarde in de kelder wonende niet-pratende vampier, 8000 jaar, gespeeld door de onherkenbare Ben Fransham). We zien ze kibbelen omdat Deacon al vijf jaar de afwas niet meer heeft gedaan, over het feit dat de andere twee vampieren nooit een oude krant op de vloer leggen als ze iemand besluiten leeg te drinken en om andere van dit soort onbenullige onderwerpen. Het lijken net mensen.

what we do in the shadows recensie2 wij kijken netflix

Maar het zijn dus vampieren, levend in het hedendaagse Nieuw-Zeeland, en dus onsterfelijk. Alleen wat doe je allemaal als je niet meer de zekerheid hebt dat je ooit dood zal gaan en dat je dus iets van je leven moet maken in de tijd die je hebt gekregen? Blijkbaar niet zo veel, want heel spannend kun je hun leven niet noemen. De één breidt, de ander pottenbakt en Vladislav is vooral bezig met mooie kleding.

Twee maagden op een dienblad

Maar dan worden er op een spreekwoordelijk dienblad twee nieuwe potentiële slachtoffers het huis binnengebracht door Jacky, de onofficiële pr-dame alias vuileklusjesopruimster van Deacon. Deacon vroeg om twee maagden, dus Jacky zorgt voor twee maagden. Waarom de vampieren graag maagdenbloed drinken? Vladislav vergelijkt het met een sandwich: als je een sandwich zou eten zou je hier meer van genieten als je weet dat niemand er seks mee heeft gehad. Dus dat.

Sophie en Nick heten de jonge maagden, maar al snel blijken het helemaal geen maagden te zijn. Er wordt hen wat te eten aangeboden. Nick krijgt spaghetti als welkomsdiner. “Do you like buschetti?”, vraagt Deacon als Nick een hap heeft genomen. Waarna hij er direct achter aan vertelt dat hij niet wist dat de desbetreffende persoon graag wormen eet. Het zijn dus wormen, geen spaghetti. Dit is de humor van de vampieren, vaak flauw maar eveneens heel erg geestig en origineel. Als Nick daarna wil ontsnappen, vervolgens gepakt wordt door de oude kelderbewoner van het huis Petyr (Nosferatu look-a-like: check), en twee maanden later aanklopt bij het huis, blijkt hij zelf een vampier geworden te zijn.

what we do in the shadows recensie 2

Hippe en eigentijdse vampieren

Hij wordt hun vriend en leert de drie stoffige vampieren allerlei hedendaagse dingen als sms’en, skypen, selfies, surfen en met oude LP’s scratchen. Hij neemt ze ook mee naar de hipste discotheken, plekken waar de vampieren normaal gesproken nooit binnen kwamen. Nick leert ze om hip te zijn en dat levert een hoop grappige momenten op.

Maar wat wil je als de film is geschreven en geregisseerd door Jermaine Clement, de helft van het eveneens zeer komische duo Flight of the Conchords, en Taika Waititi. De makers lieten de rest van de crew en cast het script niet van te voren lezen om een spontaan documentairegevoel te creëren. Zelf hadden ze wel een soort script voor zichzelf. Zij wisten dus als enige waar de scènes naar toe moesten gaan qua inhoud en ze probeerden de overige acteurs daar dan ook heen te navigeren door middel van hun spel en tekst. Dit zorgt er inderdaad voor dat de sfeer van de film vaak vlot, spontaan en ad rem is.

what we do in the shadows recensie 4

Het karakter dat dit aspect van What We Do in the Shadows nog wel het meest typeert, is die van Stu, in de film een vriend van Nick én de enige mens die niet wordt gezien als eventuele maaltijd. Het personage is een simpele, zwijgzame IT’er gespeeld door Stu Rutherford. Inderdaad, ook een Stu én zelf ook een IT’er in het echte leven, dus geen acteur. Zijn rol in What We Do in the Shadows is zelfs zijn eerste feature film rol, naast een 30 seconden cameo in een korte film uit 2005 van dezelfde makers waarop What We Do in the Shadows is gebaseerd. Tijdens de opnamen dacht Stu de gehele tijd een klein rolletje te hebben waarin hij de vampieren iets over computers moest leren, maar na de montage bleek hij een veel grotere en belangrijkere rol te hebben. Dit typeert de manier van denken en werken van makers Clement en Waititi.

What We Do in the Shadows is mede door deze losse sfeer een zeer geestige film geworden met een aantal briljante scènes (iets met weerwolven, meer verklap ik niet, kijk zelf maar), een spervuur aan intelligente (taal)grappen (ala Flight of the Conchords), droogkomische beeldgrappen en waarin vrijwel alle bekende vampierfilms van Nosferatu tot aan Twilight geparodieerd worden.

Trailer

what we do in the shadows recensie poster

  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Pinterest